Potentieel

De uraniumvoorraden op het land en in de oceanen wordt geraamd op ca. 4 miljard ton. Het wereldwijde gebruik ligt momenteel rond de 70.000 ton (0,002% van de voorraad). Met de goedkope delvingstechnieken (tot 80 €/kg natuurlijk uranium) kan slechts 0,1% van de wereldreserves gewonnen worden, maar zijn de voorraden voldoende voor zo’n 50 jaar bij het huidige verbruik. Op het dubbele  prijsniveau is circa tien maal zoveel uranium beschikbaar. Ook als de wereldwijde uraniumvraag nog aanzienlijk zou stijgen, beschikken we over een goed winbare voorraad op land voor tenminste 100 jaar. Omdat de elektriciteitsprijs bij nucleaire opwekking momenteel slechts voor 5% bepaald wordt door de kosten van uranium, is dit een economisch realistisch perspectief.

Deze voorraadschattingen gaan ervan uit dat slechts 0,6% van het natuurlijk uranium verbruikt wordt in de kerncentrales. Natuurlijk uranium bestaat voor slechts 0,7% uit het in de huidige centrales (met name lichtwaterreactoren) versplijtbare uranium-235. De resterende 99,3 % is het ongevaarlijke uraan-238 dat na gebruik wordt bewaard. (Niet te verwarren met het radioactieve afval, dat ontstaat uit het kleine percentage verbruikt materiaal, en dat apart wordt opgeslagen). Ondanks dit uiterst onvolledige uraniumgebruik, draagt het uranium slechts voor 0,1 eurocent/kWh bij aan de elektriciteitsprijs. Het “gratis” uraan-238 ligt op veel plaatsen ter wereld te wachten totdat het gebruikt kan gaan worden in de nieuwe kernreactoren die nu in ontwikkeling zijn en heeft nog honderd maal zoveel energie aan boord als het reeds verbruikte materiaal. Een draaiende kernreactor produceert ieder jaar dus “gratis” brandstof, waarmee een even grote snelle kweekreactor een eeuw kan draaien. Als snelle kweekreactoren inderdaad op termijn de huidige generatie kerncentrales zouden gaan vervangen, kan de uraniumwinning voor een zeer lange periode worden stopgezet. De wereldwijd reeds opgeslagen vooraad U-238 bevat meer dan 10 maal zoveel energie dan de nog winbaar geachte olievoorraad. De goed winbare uraniumvoorraad op land is dan voldoende voor duizenden jaren elektriciteitsvoorziening. Overigens kunnen snelle kweekreactoren ook thorium versplijten, waarvan de aardkorst 4 maal zoveel bevat als van uranium. Waarom snelle reactore wél en de huidige reactoren niét het U-238 kunnen gebruiken wordt hier uitgelegd.  

Meer informatie over uraniumvoorraden... (Engels)

Extreem grote voorraden uranium – voldoende voor miljoenen jaren - bevinden zich overigens in de oceanen, tegen winningskosten van naar schatting zo’n 600 €/kg. In de huidige markt is dit te duur, maar mogelijk niet onrealistisch op de langere termijn.

Of we die voorraden gaan aanspreken zal erg afhangen van de snelheid waarmee andere duurzame energiebronnen zich ontwikkelen. Bij kernenergie draait de vraag naar de potentiële bijdrage niet om beschikbare voorraden of de opwekkingsprijs. De reactorveiligheid is inmiddels zo ver opgevoerd, dat twijfels op dat punt langzaam maar zeker aan het verdwijnen zijn. De afvalproblematiek en – misschien nog belangrijker - het gevaar van de inzet van nucleaire technologie voor niet vreedzame doeleinden, zijn de discussiepunten die gaan bepalen in hoeverre de wereld bereid is de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen op korte termijn te verminderen met de inzet van meer kernenergie. Kernenergie staat voorlopig alleen nog in dienst van elektriciteitsproductie. Op termijn zal met kerncentrales ook waterstof geproduceerd kunnen worden, om bijvoorbeeld in (een deel van) de energievraag van het vervoer te kunnen voorzien.