Blauwe energie

De term ‘blauwe energie’ doelt op alle vormen van energieopwekking met behulp van water, maar verwijst meestal alleen naar de energieopwekking door verschil in zoutgehalte.

Er zijn twee technieken mogelijk. De eerste techniek gebruikt een tank met aan een kant zeewater en aan de andere kant zoetwater, gescheiden door een membraan dat alleen water door kan laten, geen zout. Door osmose heeft het water de neiging om over dezelfde zoutconcentratie te hebben. Hierdoor stroomt er zoet water door het membraan naar het zeewater. Het hoogteverschil dat wordt gecreëerd kan worden gebruikt om energie op te wekken. De andere techniek gebruikt een membraan die alleen positief of alleen negatief geladen deeltjes doorlaat. Deze techniek is veel efficiënter en zou in de toekomst commercieel toepasbaar moeten zijn. Het potentiaalverschil dat wordt veroorzaakt kan direct gebruikt worden voor energieopwekking. Een installatie zal bestaan uit een opeenstapeling van modules, zo groot als een zeecontainer met elk een vermogen van 250 kW.

In tegenstelling tot de meeste andere duurzame energiebronnen, is blauwe energie juist beschikbaar in gebieden met een hoge bevolkingsdichtheid. De meeste rivierdelta’s in de wereld zijn dicht bevolkt, zoals in Nederland, Brazilië en Bangladesh. Nederland is bijzonder geschikt, omdat Nederland een goed georganiseerde waterhuishouding heeft. De Afsluitdijk is een brede zone waar interactie tussen zout en zoet water mogelijk is. In totaal stroomt elke seconde 3.300 m³ zoet water vanuit Nederland in de zee. Als al dit water gebruikt zou worden, zou dit 3.300 MW leveren.

In Harlingen draait sinds 2005 een testinstallatie met en vermogen van 50 kW. Hier doet KEMA samen met VolkerWessels onderzoek naar het verbeteren van membraanprestaties. De kwaliteit van de membranen is de laatste jaren aanzienlijk verbeterd, en de prijs is gedaald van 50 naar 5 €/m². Hoe dit zich gaat vertalen in een kilowattuurprijs is erg afhankelijk van onder andere de levensduur en de locatie van de installatie.