Opvangen van CO₂

CO₂ kan zowel voor als na de verbranding afgevangen worden.

Bij de Post-combustion (na verbranding) wordt CO₂ uit de reactiegassen gescheiden. Dit reactiegas bestaat doorgaans voor 3-15% uit CO₂ in volume percentage. Met behulp van een organische oplossing zoals monoethanolamine wordt de CO₂ afgevangen. Deze methode is vooral geschikt op conventionele centrales, omdat er geen aanpassingen in het chemische proces gemaakt hoeven te worden.

Het relatief lage percentage CO₂ in het reactiegas wordt veroorzaakt doordat lucht voor ongeveer 80% uit stikstof bestaat. Indien er zuivere zuurstof (oxyfuel) bij de verbranding wordt gebruikt, bestaat het reactiegas louter uit waterdamp en CO2. Door condensatie en compressie is de CO₂ gemakkelijk te scheiden. Vaak is er nog een behandeling nodig om sporen van stikstof te verwijderen.

Een andere mogelijkheid is Pre-combustion (voor verbranding). Bij dit proces wordt de brandstof vergast tot waterstof en koolmonoxide. De koolmonoxide wordt vervolgens in een andere reactor door middel van stoom omgezet tot koolstofdioxide en waterstof. Deze twee gassen kunnen gemakkelijk gescheiden worden. Het resultaat is dat de CO­₂ gescheiden is voordat de daadwerkelijke verbranding heeft plaatsgevonden. De waterstof kan nu gebruikt worden voor een schone verbranding in bijvoorbeeld transportmiddelen. Hoewel dit proces duurder en complexer is dan de post-combustion, kan dit proces veel meer CO₂ afvangen. Bovendien past dit proces binnen het traject naar waterstofeconomie.

Ten slotte kan CO₂ worden afgevangen bij diverse industriële processen, zoals de productie van staal, ammonia en kunstmest. In deze processen worden al verschillende scheidingen toegepast, waardoor het slechts een kleine aanpassing behelst om CO₂ af te vangen. Op dit moment is dit de meest toegepaste methode.

De huidige technologie kan 85-95% van het koolstofdioxide extraheren en opslaan. Een centrale die koolstofdioxide opslaat heeft echter 10-40% meer energie nodig .